Texel met claustrofobie of nie?

Door Sarah Blokhuis

Over Texel valt gewoon niet heel veel te vertellen. Een eiland waar alleen in de zomer een paar duizend man in tenten op een weiland te vinden is. Texel heeft circa 13.000 inwoners en mag zich tot het grootste Waddeneiland van Nederland benoemen. Het mag zich dan wel ‘maar’ honderd kilometer van onze hoofdstad bevinden en maar tien kilometer van het vasteland, voelt het wel alsof je in het buitenland bent. Als je er eenmaal aankomt, voel je gewoon dat het een eiland is. Het is klein, er wonen niet veel mensen. Als je dit eiland wilt bereiken, moet je wachten op de boot. Deze gaat eens in het uur. Genoeg redenen om gek te worden van dit eiland. Beter gezegd: om claustrofobisch van te worden. Meer dan zat dingen die we over Texel kunnen vertellen, maar één vraag zouden we allemaal wel eens willen weten: zijn mensen die op Texel wonen nou ook claustrofobisch?

Claustrofobie is een fobie die bij veel mensen bekend is. In Nederland heeft ongeveer veertien procent van de bevolking last van deze fobie. Hiervan heeft tien procent last van hevige claustrofobie. Het komt vaker voor bij vrouwen dan bij mannen. Claustrofobie treedt zich vooral op in kleine ruimtes. Denk hierbij aan een lift, vliegtuig, openbare toilet en een auto. Het gevoel dat je ergens niet weg kunt, is dan heel erg aanwezig.texel

VICE is op pad geweest en heeft rondgevraagd naar claustrofobie op het Waddeneiland. Een fietsenmaker met de naam ‘Zegel’ lacht ons bijna uit met deze vraag: “Ik kan jullie veel vertellen over Texel, maar claustrofobie staat nou niet bekend om een fobie dat hier veel voorkomt”. Hij is geboren en getogen in het dorp Den Burg en wil er niet weg. Op de vraag of hij kinderen heeft, antwoordt hij met ja. Twee van deze kinderen wonen niet meer op het eiland. Of dit door eventuele claustrofobie komt, zegt hij stellig nee. Meer de behoefte aan een grote stad en meer mensen. Ze hadden geen zin meer in de ‘ons kent ons’ situatie.

Vervolgens spreken we een meisje in een café aan. We vragen aan haar of ze hier fulltime werkt en of ze ook studeert. Ze is ongeveer 23 jaar, luistert naar de naam Roos en helpt ons met het bedienen van Texels bier en warme chocomelk. ‘’Ja, ik werk hier elke dag. Ik weet nog niet wat ik wil studeren. Als ik dat wel weet, wil ik dat graag in Amsterdam doen,’’ zegt ze. Op de vraag of ze claustrofobisch is, twijfelt ze gelijk. ‘’Hoezo twijfel je?’’ vragen we haar. Bang is ze wel, in een lift of bij een hele smalle trap. ‘’Komt dit omdat je op een eiland bent opgegroeid? Omdat je het gevoel hebt dat je niet weg kan?’’ Dat kan ze niet verklaren. Ze zegt dat ze denkt dat claustrofobie iets is waarmee je geboren wordt. ‘’Daar kan je geen invloed op uitoefenen,’’ beweert ze ons.

Grappig is dat claustrofobie niet iets is waar je mee geboren wordt. Dit kan namelijk ook ontstaan door een traumatische ervaring, bijvoorbeeld het leven op een eiland. Is het leven op een eiland dan een traumatische ervaring? Nee, vinden veel Texelaars zelf. ‘’Je moet er gewoon van houden,’’ vindt de fietsenmaker.

16487584_1051683624943642_2870260006337530858_oAan de telefoon vertelt een claustrofobie-expert van de ADF-stichting ons dat hij niet weet of het leven op een eiland een directe verklaring is voor claustrofobie. Hij heeft het zelf in elk geval nog nooit gehoord. Zouden wij dan echt de eerste zijn die dit onderzoeken? We vragen ons af wat de expert zegt over claustrofobie. Allereerst begint hij met een uitgebreide uitleg over deze fobie. Claustrofobie is een angst die moeilijk te behandelen is. Het kan zo zijn dat de tijd heelt. Dat deze persoon minder last krijgt van claustrofobie naarmate hij ouder wordt. Het kan ook zo zijn dat een behandeling geen effect heeft. Zo’n behandeling moet altijd onder begeleiding van een psychotherapeut of arts worden ondergaan. Hij grapt dat deze training vaak in een kleine ruimte gegeven wordt. Hard dat we gelachen hebben. ‘’Nee, dit is een serieuze zaak. In Nederland hebben minimaal twee miljoen mensen last van claustrofobie,’’ zegt de expert.

Goed, aan alles komt een eind. Zo ook ons uitje naar Texel. Er was gewoon niet heel veel te doen in de winter. Geen hond op straat. Dit kwam pas na enen.Het was fijn dat Roos ons iets kon vertellen over haar ervaringen. Hopelijk voor haar vindt ze gauw een studie in onze hoofdstad. Wat we hebben geleerd over claustrofobie op Texel is misschien toch anders dan verwacht. Je zou immers toch denken dat de kans groter is van wel. Maar goed, fijn voor de Texelaars dat ze er (over het algemeen) geen last van hebben.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s